San Ignacio - Maya Center - Placencia

Zondag 26 juli zat ik al vroeg aan het ontbijt. Wat wel een uitdaging was daar zondag hier in Belize nog echt rustdag is. Gelukkig toch een plek gevonden waar ik om 7.00 kon aanschuiven. Vervolgens zat ik om 8.00 in de bus naar Belmopan. In eerste instantie was mijn plan om door te scheuren naar Punta Gorda (ook wel liefkozend PG genoemd door de locals). In Belmopan jam ik er achter dat ik de bus net gemist had en de volgende nog zeker 2 uur op zich zou laten wachten. Op zondag rijden er minder bussen... hmm beetje balen. Toen raakte ik aan de praat met iemand daar. Waar ik heen ging, wat ik daar wilde doen enz. En toen kwam hij met een alternatief: Maya Center. Veel dichterbij (2 uur ipv 6 uur en ook daar kon ik de chocolade toer doen en bij een Maya gezin logeren...). Kortom plannen gewijzigd en op naar Maya Center.
Volgens mij heb ik nog nooit zo vaak mijn plannen gewijzigd of impulsief bedacht waar ik heen ging. Ach ja... het pakt steeds goed uit, dus waarom niet. Geeft een groot gevoel van vrijheid.

Er bleek van alles te doen in Maya Center. Voor ik het wist leerde ik van Aurora, een bekende Maya heler in Belize, hoe ik chocolade kon maken als een Maya. En ik kan je vertellen dat een stuk chocolade nooit meer het zelfde zal smaken... wat een werk zit erin! Maar erg leuk om eens gedaan te hebben.
Daarna ben ik met haar man naar het Jaguar park (officieel heet het: COCKSCOMB BASIN WILDLIFE SANCTUARY & JAGUAR PRESERVE) gegaan. Onwijs veel vogels gehoord en gezien. Veel geleerd over planten en bomen en hun betekenis voor de Mayas op geneeskundig gebied. De jaguar heeft vast in zijn vuistje zitten lachen dat ik hem niet zag. Ik heb wel zijn verse (volgens mijn gids) voet sporen gezien in de modder, zijn klauw/krab sporen in de boom en zijn poep...ver weg kan hij nooit geweest zijn.
Wel kwam ik weer en dokters vlieg tegen. En die vond precies de zelfde vinger erg aantrekkelijk... erg sneaky die beesten want ik heb nog steeds geen idee hoe het er uit ziet. Wel dat mijn vinger weer dik is geworden. Vandaag (Dinsdag) gelukkig weer bijna zoals het hoort.

Maandag 27 juli heb ik eerst een rondleiding gehad over een cacao farm. Daarna de bus gepakt naar het strand. Hoe fijn ik het daar ook vond... De hitte werd me wat te veel.
En nu (dinsdag 28 juli) zit ik dus in een strandtent in Placencia. In de wind met een heerlijk Sky Juice cocktail bij de hand. Vanmorgen voor het eerst weer eens echt uitgeslapen. Vannacht genoten van de airco in mijn kamer die ook echt goed werkt. Binnen no time gaat hij van 29 graden naar diepvries temperaturen. Eindelijk even alle hitte uit mijn lichaam.
Ondanks dat het hier regen seizoen is, heb ik slechts een keer regen gezien toen ik in de bus zat naar San Ignacio.

De cultuur is hier net even anders dan ik gewend ben in Latijns Amerika. Om te beginnen is de nationale taal Engels, ook wordt er ook veel Spaans gesproken, een aantal maya talen en creools.
Het openbaar vervoer wordt geregeld door particulieren en bestaat alleen uit schoolbussen. Dat is wel even wennen op de lange afstanden. En doordat het door particulieren geregeld wordt, zie je nog wel eens een bus bij iemand in achtertuin staan. Ziet er best grappig uit. Verder wordt er zelden kei harde muziek gedraaid in de bussen en hangt er ook niemand schreeuwend uit het raam om te roepen waar de bus heen gaat. Dit maakt het vervoer in dat opzicht minder chaotisch en rustiger. Tegelijkertijd ook minder betrouwbaar. Particulieren stoppen er wel eens mee, veranderen hun route of besluiten dat er onderweg niet meer gestopt wordt. Verder hebben de meeste busstations geen ticket loket en dus ook geen informatie balie. Informatie krijg je vooral van de locals en de tortilla verkopers die er dag in dag uit staan.
Verder is alles hier wat duurder dan ik gewend ben, maar daar was ik al voor gewaarschuwd.
Het eten is over het algemeen erg lekker. Een mix van Mexicaans, creools, Amerikaans en pizza. Dus volop tortillas en Taco's, rijst met bonen, verse vis, gefraudeerd kip en allerlei soorten hamburgers, behalve die van die ene met die grote gele M en zijn vriendjes. Dat soort fastfoodketens zie je hier niet.
De mensen vind ik over het algemeen ook vriendelijk en behulpzaam.
Zelfs de muziek is anders hier. In de bussen draaien ze op redelijk bescheiden volume vooral Engelstalige muziek van een flink aantal jaar terug (denken Backstreet Boys, grease, Phil collins), rustige latin ballades, en een enkele keer een beetje reggae. Zelfs dan gaat het volume niet echt omhoog.

Beetje anders maar zeker prima om rond te reizen. Behalve bij het busstation van Belize heb ik me steeds prima en veilig gevoeld.
Belize telt maar 350.000 (!) inwoners. Best bizar. Qua formaat is het land volgens mij redelijk vergelijkbaar met Nederland. Vooral tijdens de bus ritten zie je hoeveel groen er nog is, hoe ruim alles opgezet is. De meeste huizen in de dorpen en onderweg hebben een aardig lapje grond er omheen. Soms dus met een bus in de tuin of 1 auto. In de stadjes is het allemaal iets meer op elkaar gebouwd dan daarbuiten. Elk huis in de straat ziet er anders uit. Zo zie je rustig een krakkemikkig oud houten huis op palen naast een villa achting gebouw staan. En vaak heeft elk huis zijn eigen kleur of kleuren wat het geheel wat opvrolijkt.